Dla Agaty Wróbel dzieci były bezlitosne. Szokujące, jak ją wyzywały

Kilka dni temu ukazała się autobiografia Agaty Wróbel. Znakomita przed laty sztangistka zdobyła się na szczere wspomnienia. Szokujące są zwłaszcza słowa o młodych latach. W szkole podstawowej Agata była gnębiona przez inne dzieci. Opowiada o tym w książce “Agata Wróbel. Ciężar życia. Autobiografia”. “Nawet część chłopców wyglądała przy mnie jak chucherka. Niestety, dzieci wytykają palcami tych, którzy się wyróżniają. Dla mnie też nie miały litości” – zauważyła

Wróbel zdobywała medale największych imprez w podnoszeniu ciężarów. Stała na podium igrzysk olimpijskich – zdobyła srebro (Sydney, 2000) i brąz (Ateny, 2004). O byłej sztangistce ponownie zrobiło się głośno w ubiegłym roku. W grudniu 2024 roku postanowiła otworzyć się przed ludźmi. Napisała, że traci wzrok i jest w finansowych tarapatach. Teraz wydała autobiografię.

Wróbel w autobiografii opisuje nie tylko swoje sukcesy. W życiu wiele wycierpiała. Oto fragmenty książki, w których wraca do młodzieńczych lat.

Okres podstawówki najchętniej wymazałabym z pamięci. Dużo zresztą wyparłam. Ale wiem, jakie piętno odcisnął na mnie ten czas – to dlatego jestem skryta, nieufna i nadal mam kompleksy. Ktoś pomyśli: “Zaraz, co ona wygaduje? Reprezentowała kraj i na stare sprawy pewnie machnęła ręką. Tyle wygrała, zdobyła dwa medale na igrzyskach, więc na pewno musi się czuć wyjątkowa”.

W podstawówce nie byłam za bardzo rozmowna. Potrafiłam nabroić, ale często siedziałam cicho, chciałam być niezauważalna. Z powodu mojej solidnej budowy ciała krępował mnie kontakt z innymi. Nawet część chłopców wyglądała przy mnie jak chucherka. Niestety, dzieci wytykają palcami tych, którzy się wyróżniają. Dla mnie też nie miały litości. W szkole wołały do mnie: “Hej, tłusta świnio!” albo: “Ty locho!”. Czasem nawet gorzej.

Na początku starałam się nie reagować. Przyjęłam taktykę udawania, że niby nie ma problemu. Nie chciałam okazywać emocji. Po pierwsze – by nie dać im satysfakcji, po drugie – żeby nie dolewać oliwy do ognia. Liczyłam, że fala wyzwisk opadnie, klasa z czasem odpuści i mnie zaakceptuje. Życie szkolne obserwowałam z boku. Miałam tylko jedną koleżankę, sąsiadkę Basię z naprzeciwka. Grałyśmy w bierki, w karty, a najczęściej w remika. Do dziś się przyjaźnimy.

W domu wszyscy wiedzieli, że w szkole mi dokuczają, ale to były inne czasy. Kto by się przejmował takimi rzeczami? Wtedy takim dzieciakom się nie pomagało, nie posyłało się ich do psychologów. Jak mi było smutno, to się smuciłam. Sama w sobie. Mogłam sobie jedynie popłakać w kącie. Na pewno nie byłam twarda. Chowałam te krzywdy w ciężkiej zbroi wielkiej dziewczyny, a w środku płakało małe dziecko.

Dorastałam w poczuciu niesprawiedliwości. Wyróżniałam się, nie mając na to wpływu, i obrywałam za to, kim byłam od zawsze – czyli naturalnie większym dzieckiem. Nieraz jeden czy drugi gówniarz dostał ode mnie po głowie za te wszystkie korytarzowe okrzyki. Tylko tak mogłam się obronić. Wyzywane dziecko jest przepełnione obawą, a później strachem, że cokolwiek zrobi, otoczenie je skrytykuje. Nie rozumiałam, dlaczego nauczyciele patrzyli na to wszystko i nie reagowali.

Gdyby zależało to ode mnie, w ogóle nie chodziłabym do szkoły. Nic dobrego tam na mnie nie czekało. Nawet niektórzy nauczyciele okazywali mi niechęć. Nie robiłam jakichś strasznych rzeczy, które wykraczałyby poza normę.

Agata Wróbel: kto nie znał odpowiedzi, dostawał cienkim patykiem po dupie
Przemoc w tamtych czasach była akceptowana nawet w szkole. Jeden z nauczycieli dawał nam w tyłek przy tablicy. Odpytywał nas i ten, kto nie znał odpowiedzi, dostawał cienkim patykiem po dupie. Jego kij miał nas motywować. Leżał na widoku, na biurku. Idąc na środek sali, wkładaliśmy zeszyty w spodnie, żeby mniej bolało. Ale on to widział i walił nas po nogach. Dzisiaj po takim zachowaniu wybuchłby skandal i nauczyciel za takie metody zostałby zwolniony dyscyplinarnie.

To wszystko rosło we mnie i razem ze mną, a ja starałam się pokazać, że też mogę być fajna. Lubiłam muzykę. Wpadłam na pomysł, by zapisać się do chóru. Najbardziej lubiłam jednak lekcje wychowania fizycznego. Potrafiłam chodzić na rękach, nawet gwiazdy robiłam. Pod koniec szkoły jeździłam na zawody w kosza i piłkę ręczną. W szczypiorniaku stałam na bramce. W pchnięciu kulą w ósmej klasie zajęłam trzecie miejsce. Nie chciałam tego robić, ale skoro byłam duża, to pan od WF-u stwierdził, że z pewnością dobrze mi pójdzie. Dostałam za to plastikowy medal z piłkarzem na odwrocie”.

To tylko niektóre fragmenty z książki “Agata Wróbel. Ciężar życia. Autobiografia”. Całość warta jest przeczytania. Pokazuje, jak trudne życie miała i nadal ma wybitna sportsmenka.