Jolanta przez 29 lat była zakonnicą. Tyle dostała w kopercie od zakonu na odchodne

Jolanta, była zakonnica, po niemal trzech dekadach posługi w zgromadzeniu Franciszkanek Maryi, zdecydowała się na radykalną zmianę. Dziś pracuje jako kierowczyni taksówki, próbując odbudować swoje życie po trudnych doświadczeniach. W rozmowie z reporterem “Dużego Formatu” opowiedziała m.in. o tym, jak musiała prosić inne siostry o podpaski.

W poniedziałek 25 sierpnia 2025 r. w “Dużym Formacie” ukazał się wywiad z Jolantą, która przez 29 lat była członkinią zgromadzenia sióstr Franciszkanek Maryi. Kobieta podkreśla, że jej decyzja o odejściu nie była spontaniczna, lecz wynikała z wieloletnich problemów i ignorowania jej podstawowych potrzeb przez przełożoną. Po latach upokorzeń i walki z depresją postanowiła zawalczyć o siebie i rozpocząć nowy rozdział.

Jolanta opowiada, że od początku była świadoma zasad obowiązujących w zakonie — podporządkowania się przełożonym i życia w ubóstwie. Przez długi czas przestrzegała tych reguł, choć, jak przyznaje w rozmowie z dziennikarzem “Gazety Wyborczej”, nie było to łatwe. Wspomina sytuacje, gdy musiała wielokrotnie prosić o podstawowe rzeczy, takie jak podpaski czy szczoteczka do zębów, a jej prośby były ignorowane. W końcu, nie mogąc doczekać się nowej szczoteczki, była zmuszona wyciągnąć starą z kosza na śmieci.

“Dostałam okres i trzy dni musiałam prosić siostrę przełożoną o podpaski, mówiła: ‘Dobrze, dobrze, później, nie teraz’, bo nie miała czasu i nic z tego nie wynikało. W końcu pożyczyłam od innej siostry” — powiedziała w rozmowie z “Gazetą Wyborczą”.

Przełożona nie tylko nie zaspokajała podstawowych potrzeb Jolanty, ale także nakładała na nią dodatkowe obowiązki. Kobieta relacjonuje, że oprócz pracy jako dyrektorka przedszkola, musiała nocami pełnić dyżury w domu dziecka, co sprawiało, że niemal nie miała czasu na odpoczynek. Wynagrodzenie za tę pracę nie trafiało do niej na bieżąco — otrzymała je dopiero w momencie opuszczenia zgromadzenia, w formie wyprawki składającej się z trzech pensji.

Nowe życie po odejściu z zakonu
Po opuszczeniu zakonu Jolanta musiała nauczyć się funkcjonować w zupełnie nowej rzeczywistości. Otrzymane pieniądze nie wystarczyły na rozpoczęcie samodzielnego życia. Kobieta podkreśla, że gdy odchodziła, dostała w kopercie 11 tys. zł, czyli równowartość trzech miesięcznych pensji, których wcześniej nigdy nie widziała, ponieważ całość wynagrodzenia pozostawała w zgromadzeniu.

Początkowo Jolanta próbowała kontynuować pracę z dziećmi, co wydawało jej się naturalnym wyborem po latach spędzonych w zakonie. Zatrudniła się w prywatnym przedszkolu, jednak szybko pojawiły się trudności. Dyrektorka placówki zwróciła uwagę na krzyżyk noszony przez Jolantę, obawiając się, że może to prowadzić do indoktrynacji dzieci. Kobieta zapewniła, że nie zamierza wpływać na przekonania maluchów, a praca w przedszkolu początkowo sprawiała jej satysfakcję. Jednak z czasem, ze względu na wyczerpanie psychiczne po latach spędzonych w zgromadzeniu, musiała zrezygnować z tej pracy.

Jolanta przyznaje, że nigdy nie korzystała z pomocy psychologa, ponieważ nie było jej na to stać. Zmagała się z problemami finansowymi, popadając w długi i zaciągając kolejne chwilówki, by móc przetrwać. Obecnie pracuje jako kierowczyni taksówki, a jej sytuacja życiowa jest nieco bardziej stabilna, choć wciąż daleka od ideału.