Kazimierza Deynę zidentyfikowali dzięki sygnetowi. “Policja nie stwierdziła śladów hamowania”

Trudno wyobrazić sobie polską reprezentację w piłce nożnej w latach 70. bez Kazimierza Deyny. Wraz z kolegami zdobył złoto olimpijskie, a na mundialu w RFN srebro. Wykonany przez niego słynny rzut karny na mistrzostwach świata w Argentynie do dziś budzi spory. Dokładnie 36 lat temu, 1 września 1989 r. piłkarz zginął w wypadku samochodowym w USA.

Kazimierz Deyna, nazywany przez przyjaciół i fanów “Kaką”, przyszedł na świat 23 października 1947 r. w Starogardzie Gdańskim. Był piątym dzieckiem w rodzinie Jadwigi i Franciszka. Ojciec pracował w miejscowej mleczarni, matka zajmowała się domem. Sport towarzyszył mu od najmłodszych lat, głównie za sprawą starszych braci, którzy wciągnęli go w świat piłki nożnej. Już wtedy wyróżniał się na tle rówieśników – szczupły, wysoki, z gracją poruszający się po boisku.

Swoją grą zwracał uwagę kolegów na boisku. “Grał jak tulipan. Miał długie nogi i niby wydawał się ociężały, ale gdy dostawał piłkę, wszystko się zmieniało” — wspominał nieżyjący już Gerard Kaźmierczak, kolega Deyny z juniorskich czasów.

Pierwsze sukcesy przyszły szybko. W 1962 r. jego drużyna zdobyła wicemistrzostwo Wybrzeża. Wkrótce awansował do seniorskiego składu Włókniarza. W 1966 r. krótko zagrał w ŁKS-ie, ale jego kariera nabrała tempa, gdy trafił do CWKS Legia Warszawa. Tam stał się symbolem klubu, a numer 10 na jego koszulce przeszedł do historii.

W barwach stołecznego zespołu Deyna rozegrał 304 mecze, strzelając 94 bramki. Dwukrotnie zdobywał mistrzostwo Polski, a pięciokrotnie stawał na podium. Jego talent przyciągał uwagę zachodnich klubów, ale władze PRL długo blokowały transfery do krajów NATO (piłkarz był oficerem). Dopiero w 1978 r., mając 31 lat, Deyna trafił do Manchesteru City. Pożegnanie z Legią odbyło się w wyjątkowy sposób – w towarzyskim meczu z angielskim klubem zagrał po jednej połowie dla każdego zespołu, strzelając bramki zarówno dla Legii, jak i City.

Kazimierz Deyna był jednym z filarów reprezentacji Polski, z którą osiągnął największe sukcesy w historii polskiego futbolu. W 1972 r. zdobył złoty medal olimpijski w Monachium, zostając królem strzelców turnieju. Dwa lata później wraz z drużyną wywalczył trzecie miejsce na mistrzostwach świata w RFN. W 1976 r. sięgnął po srebro olimpijskie w Montrealu.

Jednak jego kariera reprezentacyjna zakończyła się w cieniu kontrowersji. Na mundialu w Argentynie w 1978 r. Polska odpadła z turnieju po przegranym meczu z gospodarzami. Deyna zmarnował wtedy rzut karny, co do dziś pozostaje jednym z najbardziej pamiętanych momentów w historii polskiego futbolu. Zawodnik zakończył reprezentacyjną karierę z bilansem 104 meczów i 43 bramek.

Dariusz Szpakowski krzyczał, piłkarze dzielili milion dolarów. Tak Legia dokonała niemożliwego
Piłkarska emerytura Kazimierza Deyny w USA
Po zakończeniu kariery w Europie Deyna przeniósł się do Stanów Zjednoczonych, gdzie grał w San Diego Sockers. To właśnie tam, na autostradzie pod San Diego, 1 września 1989 roku doszło do tragicznego wypadku. Rozpędzony samochód prowadzony przez Deynę uderzył w stojącą na poboczu ciężarówkę. Siła uderzenia była tak ogromna, że piłkarz zginął na miejscu.

Całą siłą jednotonowego Dodge’a uderzył w tył zaparkowanej ciężarówki. Policja nie stwierdziła śladów hamowania” — pisał Stefan Szczepłek w biografii “Deyna”.

Jak przypomina “Rzeczpospolita”, obrażenia były tak poważne, że zidentyfikowano go na podstawie sygnetu i prawa jazdy, które miał wyjątkowo przy sobie, a pochowano z zabandażowaną głową.

— Kazimierz Deyna w życiu osobistym nie był wylewny. To był taki samotny biały żagiel, ale potrafił oddzielić życie boiskowe od prywatnego. Gdyby jego inteligencję boiskową przetransponować na zwykłe życie, to Kaziu byłby profesorem, bo oczy miał dookoła głowy — wspominał kilka lat temu w rozmowie ze mną Jan Tomaszewski.

Kochała go cała Polska. Tylko w teorii. W praktyce było zupełnie inaczej

Po latach starań kibiców i rodziny szczątki Kazimierza Deyny wróciły do Polski. W 2012 r. urna z jego prochami została złożona w Alei Zasłużonych na Powązkach Wojskowych. Tego samego dnia odsłonięto pomnik piłkarza przed stadionem Legii.

Wybitnego sportowca z Kociewia uhonorowali też kolejarze. W 2016 r. nazwali jeden ze składów kursujących pomiędzy Warszawą oraz Łodzią nazwano właśnie imieniem starogardzkiego piłkarza.