“Nie był tylko potworem. Był kimś znacznie groźniejszym – mistrzem iluzji, wybitnie skutecznym aktorem w systemie, który współtworzył. Maciel Degollado, założyciel Legionu Chrystusa, nie działał wbrew regułom – on pisał dla nich scenariusz. Kiedy mówił o świętości, kłamał. Kiedy kładł rękę na głowie dziecka, robił to z premedytacją kata” – piszą Artur Nowak i Arkadiusz Stempin w książce “Imperium grzechu”. Kronika zbrodni Kościoła”. Link w komentarzu 👇

Nie był tylko potworem. Był kimś znacznie groźniejszym – mistrzem iluzji, wybitnie skutecznym aktorem w systemie, który współtworzył. Maciel Degollado, założyciel Legionu Chrystusa, nie działał wbrew regułom – on pisał dla nich scenariusz. Kiedy mówił o świętości, kłamał. Kiedy kładł rękę na głowie dziecka, robił to z premedytacją kata” – piszą Artur Nowak i Arkadiusz Stempin w książce “Imperium grzechu”. Kronika zbrodni Kościoła”.

Poniższy fragment pochodzi z książki “Imperium grzechu. Kronika zbrodni Kościoła” autorstwa Artura Nowaka i Arkadiusza Stempina, wydanej 26 listopada 2025 roku nakładem wydawnictwa Prószyński Media.

(…) Maciel był mistrzem kamuflażu. Prowadził równoległe życia, zmieniał tożsamości, manipulował emocjami i używał religii jako narzędzia władzy.

“Jestem księdzem w czasie pracy”, tak tłumaczył się jednej ze swoich kochanek, przedstawiając się jako José Rivas, biznesmen z Monterrey. Utrzymywał związek z kobietą, z którą miał dziecko, nie ujawniając, że jest duchownym i założycielem zakonu Legion Chrystusa.

Potrzebował stałych dawek demerolu i morfiny. Radził sobie doskonale w kamuflowaniu słabości. Miał kilka żon, był narkomanem, ale do końca nad tym panował. Wysyłał seminarzystów z podrobionymi receptami do aptek w Rzymie, przekonując ich, że to “próba posłuszeństwa”.

Darczyńcy Legionu mieli możliwość prywatnych spotkań z Janem Pawłem II. Koszt: od pięćdziesięciu do stu tysięcy dolarów. To Maciel negocjował warunki przez swoich pośredników. Wiedział doskonale, jak wiele znaczy spotkanie z Janem Pawłem II.

Swoją córkę Normitę zabierał na audiencje papieskie, każąc jej pozować z Gwardią Szwajcarską. Po powrocie do ich madryckiego apartamentu znów stawał się “Raúlem Rivasem”, wdowcem i milionerem.

W niektórych wspólnotach Legionu długo po śmierci Maciela obowiązywał zakaz wymawiania jego imienia. Pytania o niego były uznawane za “brak pokory” lub “brak ducha posłuszeństwa”.

Nie był tylko potworem. Był kimś znacznie groźniejszym – mistrzem iluzji, wybitnie skutecznym aktorem w systemie, który współtworzył. Maciel Degollado, założyciel Legionu Chrystusa, nie działał wbrew regułom – on pisał dla nich scenariusz. Kiedy mówił o świętości, kłamał. Kiedy kładł rękę na głowie dziecka, robił to z premedytacją kata.

Według klasyfikacji Otto Kernberga jego osobowość wpisywała się w spektrum narcystyczno-psychopatyczne: brak empatii, emocjonalna pustka, zimny stosunek do ofiar i braci zakonnych. Maciel nie kochał – on kontrolował. Miał obsesyjną potrzebę idealizacji, parł do kanonizacji jeszcze za życia, odgrywał rolę świętego wizjonera, mesjasza epoki. Jednocześnie jego prawdziwym językiem była manipulacja, a alfabetem – kłamstwo. Przebaczenie, skrucha, pokora? Wszystko na pokaz. Wszystko pod publiczkę. Dla kamery, dla Watykanu, dla darczyńców.

Za kulisami – systematyczne wykorzystywanie seksualne nieletnich seminarzystów, dzieci, a także dorosłych mężczyzn. Ofiary były rekrutowane, tresowane i łamane z precyzją godną służb specjalnych. Maciel powoływał się na “wolę Bożą”, “wyższe powołanie”, “duchową miłość” – tymi słowami przykrywał gwałt, przemoc i dominację. Kto stawiał opór, był izolowany. Kto milczał, był wynagradzany bliskością “Ojca”.

Żył w podwójnej tożsamości. Publicznie głosił czystość i posłuszeństwo. Prywatnie miał dzieci z co najmniej dwiema kobietami, które utrzymywał w tajemnicy. Kłamał nie tylko innym, ale całemu światu, także papieżom, którzy uznawali go za “wielkiego syna Kościoła”.

Ale Maciel nie działał sam. Legion Chrystusa był zorganizowany jak instytucja totalna w duchu analizy Ervinga Goffmana. Seminarzyści żyli w zamknięciu, w atmosferze nieustannej kontroli – donosów, przeszukań, inwigilacji. Korespondencja była cenzurowana. Spotkania z rodziną reglamentowane. Każdy gest miał znaczenie, każdy bunt konsekwencje. Rzeczywistość była rozszczepiona: z jednej strony “charyzmat Ojca”, z drugiej – absolutne podporządkowanie i terror.

Maciel stworzył zakon jak sektę. Ubrał przemoc w sutannę, wykorzystał teologię jako narzędzie dominacji, a strukturę religijną jako aparat psychicznego zniewolenia. Na zewnątrz był “żyjącym świętym”. W rzeczywistości – wzorcowym przypadkiem, jak toksyczna osobowość potrafi zainfekować instytucję i przekształcić ją w organizację opartą na kulcie jednostki, gwałcie i kłamstwie.

Nie chodzi tylko o winę jednostki. Chodzi o system, który pozwolił mu działać bezkarnie przez dekady – z błogosławieństwem Watykanu, przy finansowym wsparciu miliarderów, z poklepywaniem po plecach przez najważniejszych ludzi Kościoła.

Praca Del uso de la religión para la perversión: una mirada psicoanalítica al caso de Marcial Maciel autorstwa Gonzala Cano Roncagliolo stanowi próbę psychologiczno-psychoanalitycznego wglądu w patologię przywództwa religijnego na przykładzie Marciala Maciela, założyciela Legionu Chrystusa. Autor dowodzi, że przypadek Maciela to nie tylko historia indywidualnej deprawacji, lecz modelowy przykład tego, jak system religijny może zostać zawłaszczony przez jednostkę o osobowości psychopatycznej lub narcystycznej, która wykorzystuje religię jako narzędzie dominacji, kontroli i przemocy.

Psychopatyczna struktura osobowości Maciela była ukierunkowana na potrzebę absolutnej władzy, z czasem ewoluującej w kierunku seksualnej i duchowej perwersji.

Religia stała się przestrzenią nadużycia: zamiast służyć wspólnocie i rozwojowi duchowemu, została wykorzystana do stworzenia sekty o charakterze fanatycznym i fundamentalistycznym.

Taki system opierał się na kulcie jednostki, podporządkowaniu, braku kontroli instytucjonalnej i systematycznym niszczeniu indywidualnej autonomii członków wspólnoty.

Roncagliolo zaznacza, że to zjawisko nie ogranicza się do Legionu Chrystusa: podobne patologie mogą wystąpić w każdej organizacji religijnej lub społecznej, gdy zabraknie systemów kontroli, przejrzystości i równowagi władzy.

Esej stawia mocną tezę: religia może stać się polem perwersji, jeśli zostanie oddana w ręce ludzi, którzy nie szukają Boga, lecz dominacji.

Dokument Bajo la bandera de Lucifer autorstwa Rodriga A. Medellína Erdmanna, opublikowany w “Revista Iberoamericana de Teología”, to teologiczna analiza przypadku Marciala Maciela, założyciela Legionu Chrystusa, w świetle medytacji św. Ignacego Loyoli o “dwóch sztandarach” (dos banderas). W tym tekście nie ma już kalkulacji. Maciel to diabeł.

Według teologa Maciel nie prowadził “podwójnego życia”, lecz jedno, całkowicie spójne z wyborem “sztandaru Lucyfera”. Jego charyzmat, wpływy, sukcesy i pozorna świętość były maską dla życia pełnego nadużyć, pederastii, poligamii, narkotyków i kłamstw.

Święty Ignacy mówił wszak o dwóch duchowych kierunkach: Chrystus to ubóstwo, upokorzenie, pokora. Lucyfer to bogactwo, zaszczyty, pycha, grzech.

Cała struktura Legionu Chrystusa może być współodpowiedzialna, jeśli powiela schemat Maciela: kult sukcesu, bogactwa, uległość wobec władzy.