Nie żyje profesor od łatania żołnierskich dusz. Przez dekady pomagał walczyć z traumą w armii

Prof. Stanisław Ilnicki przez prawie 40 lat przekonywał, że żołnierz, nawet ten najsilniejszy, może potrzebować psychiatry. W czasach PRL to było tabu. W wojsku nie mówiło się o “problemach z głową”. Za to po misjach w Iraku czy Afganistanie rzeczywistość upomniała się o swoje: trauma, depresja, bezsenność, PTSD. Wtedy to właśnie on ruszył z pomocą — wspierał, leczył, budował podwaliny pod system opieki psychiatrycznej dla żołnierzy. Teraz tego głosu już zabraknie. Wojskowi współpracownicy potwierdzili “Faktowi” smutną wiadomość: profesor Stanisław Ilnicki nie żyje. Miał 83 lata.

Informację o śmierci prof. Stanisława Ilnickiego potwierdził w poniedziałek, 27 października w rozmowie z “Faktem” Mariusz Gierej, rzecznik Wojskowego Instytutu Medycznego. — Dotarła do nas ta smutna wiadomość. To ogromna strata — przekazał, dodając, że prof. Ilnicki był ostatnio konsultantem w Klinice Psychiatrii, Stresu Bojowego i Psychotraumatologii.

To właśnie Ilnicki był tym, który w 2005 r. doprowadził do utworzenia w Wojskowym Instytucie Medycznym w Warszawie Kliniki Psychiatrii i Stresu Bojowego. Był jej pomysłodawcą i pierwszym kierownikiem. Lekarzem, który, jak mówiono, “łatał dusze polskich żołnierzy”.

W 2010 r. otrzymał nagrodę “Buzdygan” przyznawaną przez “Polskę Zbrojną”. Za to, że z kliniki zrobił spokojną przystań dla tych, którzy wrócili z piekła z misji. — Nie tylko się uśmiechają. Zaczynają się śmiać całą gębą — pisano o jego pacjentach.

Miał klasyczne wykształcenie: znał grekę i łacinę. Grał na fortepianie, pisał prace z psychiatrii wojskowej, sądowej, historii medycyny. Przez lata był też konsultantem Wojskowej Służby Zdrowia.

Pierwszy informację o śmierci profesora podał Jarosław Rybak, były rzecznik MON. W emocjonalnym wpisie przypomniał, że Ilnicki jeszcze 30 września występował na konferencji o kryzysach psychicznych w wojsku.

— Był kopalnią anegdot. Wspominał, jak młodego psychiatrę wcielono na etat… ginekologa w zapadłym garnizonie. Pisał błagalne odwołania, ale bezskutecznie — opowiadał Rybak. To była metafora tamtych czasów: psychiatria w armii była traktowana jak zbędny luksus.

Profesor Ilnicki odszedł, ale jego klinika działa. Zostawił po sobie ideę, która wciąż jest aktualna: że nawet najbardziej zahartowany żołnierz może potrzebować pomocy. I że nie ma w tym niczego wstydliwego.

Przyczyna śmierci profesora nie została podana. Termin pogrzebu nie jest jeszcze ustalony ani upubliczniony. Pracownicy Instytutu są w kontakcie z rodziną zmarłego i — jak słyszymy — niewykluczone, że w najbliższym czasie zostanie wydany osobny komunikat w tej sprawie.