Oto konsekwencje zachowania Roberta Lewandowskiego. W ogóle się na to nie zanosiło

Po polsku i hiszpańsku słowo “bandaż” nie różni się za bardzo pod względem wymowy. Jest to jednak jedyna rzecz, która łączy podejście do kontuzji Roberta Lewandowskiego nad Wisłą i to za Pirenejami. A tak naprawdę dzieli, bo Polacy mogą czuć dumę, że kapitan poświęcił się dla ojczyzny i owinął sobie bolący mięsień, a nie zszedł z boiska. W Barcelonie przyjęto to z totalną dezaprobatą. Zwłaszcza że jeszcze niedawno w podobnej sytuacji Lewandowski zachował się zupełnie inaczej. Oto skąd wzięła się przemiana kapitana reprezentacji Polski.

Więcej ciekawych historii znajdziesz w Przeglądzie Sportowym Onet
Polska prowadzi z Litwą 1:0, Robert Lewandowski czuje ból w mięśniu dwugłowym uda i zgłasza zmianę. Strzelił już gola, może więc sobie na to pozwolić.

Polska prowadzi z Litwą 1:0, Robert Lewandowski czuje ból w mięśniu dwugłowym uda, ale zmiany nie zgłasza. W przerwie każe tylko owinąć go sobie bandażem. W drugiej połowie strzela gola, może więc sobie pozwolić na zmianę. Ale na własne życzenie gra do ostatniej minuty

Od pierwszego meczu z Litwą do drugiego minęło nieco ponad pół roku, a jakby cała wieczność. Także w podejściu Roberta Lewandowskiego do obowiązków reprezentacyjnych.

Dopiero w końcówce meczu kibice zaczęli skandować: “Gdybym jeszcze raz miał urodzić się, znów bym tobie, Polsko, oddał życie twe”. Przeróbka przyśpiewki fanów Legii Warszawa dobrze wpisuje się w obecne nastawienie Lewandowskiego.

Bo w niedzielę oddał za Polskę swoje zdrowie. Kontuzja mięśnia dwugłowego eliminuje go z gry na ok. trzy tygodnie.

Lewandowski wtedy zakończy grę w kadrze
Lewandowski zdaje sobie sprawę, że to jego ostatnie chwile w reprezentacji Polski. Po niedzielnym meczu wygadał się, że przyszły rok będzie jego ostatnim w drużynie narodowej. Stało się to po pytaniu, czy zdoła osiągnąć magiczną barierę 100 goli w biało-czerwonych barwach. Brakuje mu do tego 13 trafień.

— Dużo i mało. Jest jeszcze trochę meczów w tym i w przyszłym roku — odparł.

Niby nic zaskakującego, ale wcześniej taka jednoznaczna deklaracja, że przyszły rok będzie jego ostatnim kadrze, z jego ust nie padła. W związku z tym chce wyciągnąć z tych ostatnich meczów maksimum. Skupiać się na tym, co na murawie. A ze spraw pozaboiskowych chce czerpać już tylko pozytywną energię.

Dlatego po wrześniowym powrocie do kadry nie roztrząsał już kwestii odebrania mu opaski kapitańskiej. Dlatego musiał się zdziwić, gdy przed szereg wyszedł Kamil Grabara, temat Michała Probierza roztrząsając.

Poza boiskiem woli roztaczać pozytywną aurę. Stąd większa więź z kibicami niż zazwyczaj. A to jakieś przekomarzanie się. A to zakład z jednym z nich. A to wykopywanie piłek w kierunku polskiego sektora w Rotterdamie. A to nawoływanie kolegów, by razem z nim podeszli pod polskie trybuny w Kownie i wspólnie cieszyli się ze zwycięstwa.

Bo choć miana najlepszego strzelca naszej reprezentacji być może nikt mu już nigdy nie zabierze, tak jest zbyt ambitnym sportowcem, by nie chodziła mu po głowie myśl, że w marnym stylu z drużyną narodową rozstawać się nie chce.

Skoro ma zejść z reprezentacyjnej sceny, to i jako lubiany, i jako niepokonany (w eliminacjach).

Powiedzenie Leszka Millera o tym, po czym poznaje się prawdziwego mężczyznę, może i jest wyświechtane, ale w tym przypadku znajduje zastosowanie.

Lewandowski zagrał na nosie Barcelonie
A przecież po ostatnich wydarzeniach w klubie wydawało się, że to w stolicy Katalonii znów będzie chciał się przypodobać.

Znów, bo w marcu nie było przypadku w tym, że trzy dni po meczu z Litwą, przeciwko Malcie w wyjściowym składzie już nie zagrał, i to na własne życzenie. Za kolejne trzy dni czekało go zaległe spotkanie Barcelony z Osasuną Pampeluna, na którym najwidoczniej zależało mu bardziej.

Znów, bo mamy przecież jeszcze świeżo w pamięci żyłowanie się w nic nieznaczącym meczu na zakończenie zeszłego sezonu hiszpańskiej ekstraklasy i ogłoszenie dzień później, że jest zbyt zmęczony, by przyjechać na czerwcowe zgrupowanie reprezentacji Polski.

Nikogo by więc nie zdziwiło, gdyby odpuścił w pewnym momencie niedzielnego meczu z Litwą. Tak się nie stało, co przypłacił pogłębieniem urazu. W Barcelonie oburzenie, że jak mógł im to zrobić, zwłaszcza biorąc pod uwagę liczbę kontuzji w drużynie.

A w Polsce możemy czuć dumę. Tak jak wcześniej krytykowaliśmy go za stawianie klubu ponad ojczyznę, tak teraz nie można przejść obojętnie wobec tego, że poświęcił się dla barw narodowych.

Czy miało to związek z doniesieniami z niedzielnego poranka? Tego się pewnie nigdy nie dowiemy, natomiast fakty są takie, że w dniu meczu z Litwą ktoś w końcu powiedział to głośno: FC Barcelona nie przedłuży z nim wygasającego z końcem tego sezonu kontraktu.

Te doniesienia trzeba uznać za wiarygodne nie tylko z tego względu, że podała je uznana gazeta. Przecież i katalońskiemu “Sportowi” zdarza się kolportować informacje wyssane z palca. Kluczowe jest jednak to, że media z Barcelony znane są z tego, że znaczną część newsów przekazują w porozumieniu z przedstawicielami Blaugrany. Także w sytuacji, gdy w eter trzeba wypuścić informację, która pomoże klubowi w negocjacjach.

Nie jest bowiem powiedziane, że obie strony ostatecznie się nie dogadają. Barcelona nie będzie przecież w stanie pozwolić sobie na wymarzonego napastnika, a Lewandowskiemu będzie zależało, by pozostać w Katalonii, gdzie jego rodzina i bliscy zapuścili korzenie. Powinno się to więc rozbić o wysokość kontraktu.

Nawet jeśli zanosiło się na to, że Barcelona będzie chciała z Lewandowskim się rozejść, ta informacja i tak odbiła się szerokim echem. Musiała też dojść do samego zainteresowanego. Czy również dlatego uznał, że pora na przestawienie wajchy i postawienie na reprezentację kosztem klubu?