Postanowiłam udowodnić trenerowi, że się pomylił”. Tak zdobyła trzy medale igrzysk

Jest jedną z zaledwie sześciu Polek, które zdobywały medale olimpijskie na trzech igrzyskach. 15 października utytułowana kajakarka Beata Rosolska (startowała pod panieńskim nazwiskiem Mikołajczyk) kończy 40 lat. Opowiedziała nam o kulisach sukcesów, w których bardzo pomógł… różowo-fioletowy telefon z klapeczką. O koszmarnej kontuzji w Livigno i mistrzostwach świata w ortezie, o pandemii w zamkniętym ośrodku w Portugalii, o byciu królową klasy, o uczeniu Adama Małysza, o momentami trudnych relacjach z trenerem Tomaszem Krykiem oraz o przyczynach zakończenia kariery przed igrzyskami w Tokio. — Marzenia o rodzinie były większe, niż o kolejnym medalu olimpijskim — mówi.

Jakub Wojczyński: Mocno pani przeżywa zbliżające się 40. urodziny?

Beata Rosolska: Gdyby nie propozycja rozmowy od pana, to bym sobie jeszcze nie uświadomiła, że to niedługo. Gdy tata miał 40. urodziny, to wydawało mi się, że jest bardzo stary. Teraz tak nie uważam.

Poświęca się pani tylko życiu rodzinnemu? Ciężko się było przestawić po długoletniej karierze w dyscyplinie wymagającej wielu dni poza domem?

Mój sport wymagał katorżniczej pracy. Na obozach spędzaliśmy około 300 dni w roku — to było trudne. Dariusz Białkowski, medalista z Bydgoszczy, powtarzał: “Becia, trzymaj się kajaków jak najdłużej, bo później normalne życie trochę człowieka prostuje”. Ja jednak ciągnęłam do domu, jestem rodzinna. Mogłam zostać trenerem, ale kończyłam karierę, by założyć rodzinę i nie wyobrażałam sobie znów długo wyjeżdżać. Teraz jestem przede wszystkim mamą, inwestuję w rozwój dzieci, są całym moim światem. To zaprocentuje, gdy dorosną. Mogę sobie na to pozwolić, bo medal olimpijski otwiera możliwości. Jeśli ktoś miał głowę na karku w trakcie kariery — choć kajakarstwo nie dawało w moich czasach fortuny — i myślał o przyszłości, nie musi potem pracować, by się utrzymać.