Rodzina królewska w żałobie. Ponure wieści

Brytyjską rodzinę królewską ogarnęła żałoba. 4 września 2025 r. w wieku 92 lat zmarła księżna Kentu Katharine Worsley. O śmierci arystokratki poinformował Pałac Buckingham, publikując przejmujące oświadczenie.

“Z głębokim smutkiem Pałac Buckingham ogłasza śmierć Jej Królewskiej Wysokości, Księżnej Kentu. Jej Królewska Wysokość odeszła spokojnie zeszłej nocy w Pałacu Kensington, otoczona przez swoją rodzinę. Król i Królowa oraz wszyscy członkowie rodziny królewskiej łączą się w żałobie z księciem Kentu, jego dziećmi i wnukami, wspominając z wdzięcznością oddanie księżnej dla wszystkich organizacji, z którymi była związana, jej pasję do muzyki oraz empatię wobec młodych ludzi” — napisano w mediach społecznościowych na oficjalnych profilach rodziny królewskiej.

Według oficjalnych informacji Katharine Worsley odeszła spokojnie w otoczeniu najbliższych w Pałacu Kensington. Brytyjskie media podkreślają, że choć przez lata starała się żyć w cieniu bardziej znanych krewnych, to jednak zawsze pozostawała ważną częścią królewskiej rodziny. Jej oddanie, skromność i gotowość do wspierania innych sprawiły, że była szczerze lubiana zarówno przez poddanych, jak i członków monarchii.

Katharine Worsley przyszła na świat 22 lutego 1933 r. w hrabstwie Yorkshire. Dorastała w rodzinnym majątku Hovingham Hall, w otoczeniu trzech braci. Jej życie odmieniło się w 1961 r., gdy poślubiła Edwarda, księcia Kentu, kuzyna królowej Elżbiety II. Tym samym zapisała się w historii jako pierwsza kobieta bez królewskich korzeni, która wyszła za mąż za członka rodziny królewskiej. Z tego związku narodziła się trójka dzieci: George, hrabia St Andrews, lady Helena Taylor oraz lord Nicholas Windsor.

Wielokrotnie podkreślano, że Katharine nie była typową arystokratką. Sama przyznawała, że długo czuła się “osobą z zewnątrz” w królewskim świecie. Największym echem odbiła się jej decyzja z 1994 r. – księżna oficjalnie przeszła na katolicyzm. Był to krok historyczny, ponieważ od czasów uchwalenia tzw. “Act of Settlement” w 1701 r. nikt z rodziny królewskiej nie zdecydował się na zmianę wyznania. Jej odwaga i autentyczność wzbudziły ogromny szacunek, ale też sprawiły, że na zawsze zapisała się w dziejach monarchii jako postać wyjątkowa.

Księżna Kentu przez całe życie angażowała się w działalność społeczną i charytatywną. Jej pasją była muzyka – grała na fortepianie i skrzypcach, a także wspierała młodych artystów oraz organizacje zajmujące się rozwojem talentów muzycznych. W świadomości milionów Brytyjczyków zapisała się jednak głównie jako patronka Wimbledonu. Przez lata to właśnie ona wręczała trofea zwycięzcom najbardziej prestiżowego turnieju tenisowego świata.