Tak naprawdę pożegnał się z życiem

Bardzo tęsknię”. Justyna Kowalczyk wraca do tragicznej śmierci męża. 

Kobieta, która miała przed sobą spokojne życie

Justyna Kowalczyk przez lata stała się symbolem siły, charakteru i niezwykłej determinacji. Widzowie pamiętają ją jako sportsmenkę, która potrafiła walczyć do ostatnich metrów, nawet wtedy, gdy nikt nie wierzył już w sukces. Jej emocje, łzy po zwycięstwach i po trudnych biegach stały się częścią historii polskiego sportu. Choć wydawało się, że po zakończeniu kariery wreszcie nadejdzie w jej życiu czas spokoju, stabilizacji i budowania codzienności z dala od ogromnej presji, los przygotował dla niej coś zupełnie innego.

Kibice widzieli jedynie ułamek jej prywatnego życia. Widzieli uśmiechy, zdjęcia z podróży, momenty, w których opowiadała o macierzyństwie czy małżeństwie. Jednak niewiele osób zdawało sobie sprawę, że za tą pogodą ducha kryje się ogromna wrażliwość. Jej mąż, Kacper Tekieli, był postacią, którą Justyna darzyła ogromną, wręcz niespotykaną czułością. W jej relacjach zawsze było widać, jak bardzo mu ufała i jak silna więź ich łączyła. Ludzie mówili, że ich miłość była spokojna, dojrzała, oparta na partnerstwie i na głębokim poczuciu bezpieczeństwa. Dlatego, gdy media wracają do tamtych trudnych chwil, powracają również emocje, które wielu pamięta do dziś.

Kowalczyk ponownie zaczęła otwierać się na temat swojej straty i robi to w sposób niezwykle delikatny. Jej wypowiedzi są pełne skupienia i szacunku dla wspólnej historii. Zamiast wielkich słów woli prostotę. Opowiada bez pośpiechu, jakby każde zdanie wymagało od niej przejścia przez kolejne warstwy wspomnień. To historia o kobiecie, która doświadczyła w życiu więcej, niż wielu jest w stanie unieść, a jednak wciąż próbuje iść dalej, zachowując w sobie pamięć o tym, co najważniejsze.

Miłość pełna zaufania i pasji. Tak wyglądała codzienność Justyny i Kacpra
Dla wielu osób życie Justyny Kowalczyk i Kacpra Tekielego było inspiracją. Ona, mistrzyni olimpijska, która znała smak wyrzeczeń i ciężkiej pracy. On, jeden z najlepszych polskich wspinaczy, który w górach odnajdywał sens, przestrzeń i wolność. Razem tworzyli związek niezwykle dojrzały, harmonijny, oparty na zrozumieniu pasji drugiej osoby. Justyna wielokrotnie powtarzała, że pokochała Kacpra takiego, jaki jest. Z jego potrzebą zdobywania kolejnych szczytów, z jego światem pełnym surowych krajobrazów i z jego ogromną miłością do natury. 

Umieli żyć obok siebie tak, by obie te rzeczywistości miały miejsce. Wspierali się, rozumieli swoje ambicje i tęsknoty. On towarzyszył jej duchowo przy sportowych powrotach, ona trzymała za niego kciuki, gdy ruszał na kolejne wyprawy. Ich relacja budziła podziw, bo była pozbawiona rywalizacji i napięcia. Była oparta na poczuciu, że nic nie trzeba udowadniać. Wszystko już zostało powiedziane, a reszta jest kwestią pielęgnowania codzienności. Dlatego kiedy świat dowiedział się o tragedii, trudno było komukolwiek uwierzyć, że coś takiego mogło się wydarzyć. 

Tekieli był osobą niezwykle kompetentną i doświadczoną. Wspinaczka nie była dla niego zabawą, lecz świadomą praktyką, którą wykonywał z ogromną odpowiedzialnością. A jednak góry potrafią być nieprzewidywalne. Ludzie bliscy parze opowiadali, że ostatnie wspólne miesiące były wyjątkowo rodzinne. Justyna skupiała się na macierzyństwie, on na przygotowaniach do kolejnych projektów. 

Wszystko wskazywało na to, że czeka ich piękny czas. I właśnie ta świadomość sprawia, że wspomnienia Justyny są dziś jeszcze mocniejsze. Bo zanim wydarzyło się to, co najgorsze, żyli pełnią życia, tworząc coś, co miało trwać znacznie dłużej.

Tragiczny dzień w Alpach. Justyna Kowalczyk pierwszy raz mówi tak otwarcie o śmierci męża

Dopiero w ostatnich wypowiedziach Justyna Kowalczyk po raz pierwszy tak otwarcie powiedziała, jak naprawdę zginął jej ukochany mąż i co dziś najbardziej w niej rezonuje. Nie opowiada o szczegółach technicznych ani o dramatycznych obrazach. Woli mówić o tym, co czuła, kiedy dotarła do niej wiadomość, że doszło do wypadku. Wspomina momenty ciszy, w których nie potrafiła zebrać myśli, oraz godziny, kiedy próbowała uwierzyć, że to tylko pomyłka, że zaraz zadzwoni telefon, a w słuchawce usłyszy, że wszystko jest dobrze. Jej opowieść jest spokojna, ale pełna emocji. Mówi, że tamtego dnia runął świat. Kacper zginął podczas wspinaczki w Alpach, w miejscu, które kochał i które traktował z ogromnym szacunkiem.

Warunki zmieniały się szybko i w pewnym momencie natura stała się silniejsza niż człowiek. Justyna powtarza, że zrozumiała wtedy coś, czego nie potrafiła wcześniej nazwać. Góry były dla niego wszystkim. Były jego światem, przestrzenią, w której czuł, że naprawdę żyje. I choć nigdy nie chciała ograniczać jego pasji, nie spodziewała się, że to właśnie tam zakończy się ich wspólna opowieść. Najtrudniejsze jest dla niej to, że ich syn nie pozna jego głosu, jego gestów i sposobu, w jaki patrzył na świat. Wspomina, że tęskni nie tylko za nim jako mężem, ale także za jego czułością wobec dziecka. To ból, który nie znika. Nie ucisza go praca, sport ani czas. Jest jedynie oswajany. 

Jej słowa są niezwykle poruszające, bo słychać w nich miłość, która nadal jest żywa. Mówi wprost, że nie przestanie za nim tęsknić. Że był człowiekiem wyjątkowym, partnerem, którego obecności nie da się zastąpić. To wspomnienie jest dla niej jednocześnie ciężarem i darem. Ciężarem, bo rozdział zamknął się nagle. Darem, bo wciąż pamięta każdy moment, który udało im się wspólnie przeżyć.