Blamaż Polski. Michał Wodziński: Wypisaliśmy się z hukiem. To spektakularna klęska

Patrząc na to, jacy europejscy liderzy polecieli do USA razem z prezydentem Ukrainy Wołodymyrem Zełenskim, i widząc, że nie ma wśród nich polskiego przedstawiciela, odczuwałem mieszankę wstydu i zażenowania. Na krajowym podwórku prezydent Karol Nawrocki i premier Donald Tusk chętnie prężą muskuły, wzajemnie się podszczypując, ale w kluczowym dla przyszłości świata momencie obaj zostali przez Donalda Trumpa wystawieni poza nawias — pisze w komentarzu redaktor naczelny “Faktu” Michał Wodziński.

Wielka szkoda, że kiedy na naszych oczach pisze się współczesna historia świata i rozstrzyga przyszłość Ukrainy, najważniejsze postaci polskiej polityki obserwują te wydarzenia w telewizji. Nie spodziewam się, by w Pałacu Prezydenckim czy Kancelarii Prezesa Rady Ministerów wyciągnięto z tego wnioski. Naszą narodową specjalnością nie jest, jak wydaje się niektórym, zjednoczenie w ważnych momentach, ale manifestowanie niekończących się podziałów.

Wydarzenia ostatnich dni trudno rozpatrywać inaczej niż w kategoriach spektakularnej klęski polskiej dyplomacji. Oto z hukiem wypisaliśmy się ze ścisłego grona państw, z których głosem w polityce międzynarodowej liczą się ci najważniejsi. Choć może już samo przekonanie, że głowy wielkich mocarstw wsłuchują się w polski głos, było naiwnością.

Absencja polskiego przedstawiciela w Białym Domu rodzi wiele uzasadnionych pytań. Czy to prawda, że kiedy premier Wielkiej Brytanii Keir Starmer nagle przerwał rodzinny urlop, by polecieć do Waszyngtonu, szef polskiego rządu przebywał na wakacjach? A może to nowy prezydent RP zniechęcił do siebie Trumpa wypowiedziami na temat Rosji i Władimira Putina? Czyżby Nawrockiego nie chciał też w Białym Domu sam Zełenski? Wątpię, byśmy poznali kiedykolwiek rozwiewające te wątpliwości wyjaśnienia.

Znający jak mało kto niuanse Białego Domu Mark Brzeziński mówi “Faktowi”, że zamiast czekać na zaproszenie, Polacy powinni sami wywalczyć sobie miejsce przy stole, na który zwrócone były w poniedziałek wieczorem oczy całego świata. Ma rację. A ja sądzę, że gdyby do podobnego spotkania doszło w Białym Domu jeszcze miesiąc temu, prezydent Andrzej Duda siedziałby z Donaldem Trumpem przy jednym stole, nie zadowalając się jedynie roboczą wideokonferencją.