Mieli katować swoich synków. Szokujące zeznania matki oskarżonej

Od kilku miesięcy przed Sądem Okręgowym w Legnicy toczy się proces Marcina G. i Moniki M., rodziców oskarżonych o katowanie własnych synów. Piekło niespełna 2-letniego Filipka i jego młodszego braciszka Piotrusia miało trwać niemal od urodzenia. We wtorek (26 sierpnia) zeznania składała matka, brat oskarżonej i psycholog, która wówczas pracowała w Ośrodku Pomocy Społecznej w Przemkowie. Okazuje się, że rodzina oskarżonej nigdy nie poznała dzieci.

Sprawa wyszła na jaw 28 lutego 2024 r. po tym, jak Piotruś kolejny raz pobity stracił przytomność i przestał oddychać. Na miejscu pojawiło się pogotowie. Reanimacja malca trwała około 30 min. Po przywróceniu czynności życiowych chłopiec w skrajnie ciężkim stanie trafił do specjalistycznego szpitala w Zielonej Górze.

Bracia decyzją sądu w Głogowie trafili do rodzin zastępczych. Młodszy z braci wymagał specjalistycznej całodobowej opieki. Po niespełna trzech tygodniach pobytu w nowej kochającej rodzinie ponownie trafił do szpitala. Mimo heroicznego wysiłku 20 maja serce Piotrusia († 5 mies.) przestało bić.

Podczas kolejnej rozprawy zeznania składali bliscy oskarżonej Moniki M. Na pytania sądu odpowiadała również psycholog z Ośrodka Pomocy Społecznej w Przemkowie. Zgromadzonym na sali towarzyszyły ogromne emocje.

— Przez cztery lata córka nie odwiedzała ani nie dzwoniła do mnie. Ja wtedy nie wiedziałam gdzie, oni mieszkali. W stosunku do dzieci Marcin źle się zachowywał. Ona sama musiała bawić dzieci — zeznała Irena M., matka oskarżonej. — Monika nie miała skłonności do zachowań agresywnych — dodała. Rodzina oskarżonej nie zdążyła poznać chłopców.

Zeznania składał także brat Moniki, matki biologicznej dzieci. — Wiem, że moja siostra była w związku z Marcinem G. Siostra przyjeżdżała do nas po tym, jak została pobita przez Marcina. To było cztery lata temu, siedem, może osiem razy. Wtedy jeszcze nie miała dzieci — zeznał przed sądem Mariusz M., brat oskarżonej. — Miała siną buzię, różne obrażenia szyi, głowę miała całą w sińcach — kontynuował świadek. — O dzieciach, dowiedzieliśmy się wtedy z telefonu, jak wysłała starszej siostrze zdjęcia. O śmierci młodszego dziecka poinformowała nas policja i pytali, czy pochowamy dziecko. Moja starsza siostra znalazła w internecie artykuł o tym, że młodsze dziecko zmarło. Ja nigdy nie widziałem dzieci — dodał na koniec.

Na koniec zeznania składała również psycholog z Ośrodka Pomocy Społecznej w Przemkowie. — Z panią Moniką i panem Marcinem miałam spotkania w OPS w Przemkowie, gdzie pracowałam w punkcie konsultacyjnym jako psycholog. Pierwszy razy pani M. była sama, na drugim spotkaniu byli oboje, a na trzecim pan G. był sam. Te spotkania miały miejsce z tego powodu, że w rodzinie była wdrożona procedura niebieskiej karty z powodu przemocy i dotyczyła pana G. — zeznała pani psycholog.

— W połowie listopada było kolejne spotkanie, na które przyszli pan Marcin i pani Monika ze starszym dzieckiem, ponieważ nadal była w ciąży. Miałam wrażenie, że przy panu G. była taka bardziej wycofana, małomówna. Pan G. podczas spotkania był arogancki, względem pani Moniki. Kilka razy użył wulgaryzmów, ale się reflektował i za chwilę przepraszał za nie. Wzbudziło mój niepokój to, jak posadził na stole starszego synka. Poprosiłam, żeby zdjął go ze stołu, ponieważ jest to niebezpieczne. Na moją prośbę zdjął dziecko i wziął i posadził na kolanach. Rozmowa była taka bardziej wspierająca i zachęcająca do dalszych konsultacji — kontynuowała zeznania.

Później pan G. był sam, w grudniu, przed świętami. Pani M. była wówczas kilka dni po porodzie. Wtedy pan Marcin narzekał, że jest zmęczony i niewyspany. Skarżył się na partnerkę, że nic nie robi w domu i tylko trwoni pieniądze. Rozmowa była o tym, że takie są uroki, jak jest się rodzicem maluszka. Pamiętam, że rozmowę zaczęłam od gratulacji narodzin syna i wtedy pan G. powiedział, że nie ma czego gratulować, bo jest przemęczony całą sytuacją — wyjaśniła pani psycholog. — To było nasze ostatnie spotkanie — dodała na koniec.

Kolejna rozprawa połowie października. Monice M. i Marcinowi G. grozi długoletni pobyt za kratkami.